อิสลามไม่ใช่ประชาธิปไตย

ซาเล็ม อับดุลลอฮ์ [1]

การสรรเสริญทั้งหมดเป็นเอกสิทธิ์ของอัลลอฮ์ ผู้เป็นพระเจ้าหนึ่งเดียวแห่งสากลโลก ชัยชนะย่อมเป็นของผู้ยำเกรงและไม่มีความเป็นศัตรูนอกจากกับบรรดาผู้ปฏิเสธอัลลอฮ์

           ขอปฏิญานว่าไม่มีพระเจ้า นอกจากอัลลอฮ์และมูฮัมมัดเป็นบ่าวและรอซูลลุลลอฮ์ ขอความโปรดปรานและความสันติมีแด่ท่านศาสดามุฮัมมัด ผู้เป็นรอซูลท่านสุดท้าย ขออัลลอฮ์ประทานความโปรดปรานแด่ท่าน วงศ์วานของท่าน สหายผู้ประเสริฐของท่าน ขออัลลอฮ์ประทานความโปรดปรานแก่บรรดามุจาฮิดีน ผู้ซึ่งเจริญรอยตามศาสดามุฮัมมัด ศอลลัลลอฮุอลัยฮิวะซัลลัม ในการต่อสู้เพื่อสถาปนากฎหมายของอัลลอฮ์ขึ้นมาบนหน้าแผ่นดินอีกครั้งหนึ่ง ตลอดจนบรรดาผู้เจริญรอยตามท่านรอซูลด้วยดีตราบวันแห่งการพิพากษา

             แท้จริงอัลลอฮ์ได้ส่งศาสดามุฮัมมัด ศอลลัลลอฮุอลัยฮิวะซัลลัม มาพร้อมกับสัจธรรมของพระองค์เพื่อเป็นหลักการดำเนินชีวิตของมวลมนุษยชาติ เพื่อเป็นทางนำเพื่อเป็นความเมตตาแก่ผู้ใคร่ครวญและดำเนินวิถีตามที่อัลลอฮ์บัญชา ดังนั้นทางนำที่ดียิ่งคือทางนำของมูฮัมมัด และทางที่เลวคือทางอื่นจากนี้

     อัลลอฮ์อัซซะวะญัล กล่าวว่า

وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّـهُ فَأُولَـٰئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ

และผู้ใดที่มิได้ตัดสินด้วยสิ่งที่อัลลอฮ์ได้ทรงประทานลงมาแล้ว ชนเหล่านี้คือกาเฟร (อัลมาอิดะ : 44)

“รัฐบาลตอลีบัน” กับ “ฝิ่น”

ส่วนที่ 1 สงครามของอเมริกาและการค้าฝิ่น  .

นาวิกโยธิน Sean ผู้รายงานข่าวสงคราม  3 ธันวาคม 2009

แปลและเรียบเรียงโดย โต๊ะญี่ปุ่น

ตั้งแต่อเมริกาและนาโตได้ตั้งกองกำลังที่ตุรกี ปลายปี ค.ศ. 1940 ตุรกีก็กลายเป็นประเทศอันดับหนึ่งในการผลิตฝิ่นและเฮโรอีนให้กับตลาดในอเมริกาและยุโรป โดยที่ยุโรปเป็นศูนย์กลางของตลาดฝิ่นที่ผิดกฎหมาย และยังเป็นที่แปรรูปฝิ่นให้กลายเป็นเฮโรอีนก่อนที่จะส่งไปยังตลาดอื่นๆทั่วโลก ดังนั้นยุโรปจึงได้ผลประโยชน์จากการค้าฝิ่นและเฮโรอีนมหาศาล และจากการวิจัยของ Nixon administration ในปี 1968 ได้เปิดเผยว่า เฮโรอีนผิดกฎหมายในยุโรปและอเมริกา[1 นั้น ประมาณ 80% เป็นเฮโรอีนจากฝิ่นในตุรกี

            Nixon Administration ได้ประกาศทำสงครามกับยาเสพติดอย่างเป็นทางการ (War on drugs) โดยกล่าวว่ามันเป็นภัยคุมคามต่อความมั่นคงของประเทศ และได้เริ่มทำโครงการหลายอย่าง(multi pronged) ซึ่งพยายามที่จะจำกัดจำนวนของการผลิตฝิ่นในตุรกีที่จะส่งมายังอเมริกา[2]  โดยโครงการที่สำคัญที่สุดคือโครงการที่จะรับซื้อผลผลิตจากเกษตรกรในตุรกีที่ยังคงปลูกฝิ่นอยู่และมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นทุกปี และจากความพยายามที่จะซื้อผลผลิตฝิ่นทั้งหมดในตุรกี ทำให้ในตอนนี้ราคาฝิ่นที่รับซื้อสูงถึง 25 ดอลล่าร์ต่อกิโลกรัม ซึ่งในความเป็นจริงแล้วสามารถซื้อฝิ่นได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะจากการตัดสินใจดังกล่าวข้างต้น มันดูเหมือนว่าNixon Administration ได้มองข้ามไปว่า การซื้อฝิ่นผิดกฎหมายนั้นสามารถดึงราคาได้สูงถึง 100 ดอลล่าร์ต่อกิโลกรัม ซึ่งมันไม่ได้กระทบต่อราคาขายฝิ่นให้กับผู้ติดยาในนิวยอร์กเลยแม้แต่ 1 เซนต์[3] ซึ่งราคาปกติอยู่ที่โดสล่ะ 5 ดอลล่าร์ และยังได้ละเลยไปอีกว่าหากฝิ่นในตุรกีถูก Nixon administration ซื้อไปหมด(ซึ่งคงต้องราคาแพงมากและยังต้องจ่ายภาษีแพงอีก) ฝิ่นก็ยังสามารถปลูกที่อื่นในโลกได้อีก ดังเช่นตอนสงครามเวียดนามที่ตะวันออกเฉียงใต้ผลิตฝิ่นเป็นคู่แข่งกับตุรกี แต่หลังจากที่สงครามเวียดนามจบลงและทหารอเมริกาถอนกำลังออกจากเวียดนาม ฝิ่นในแถบนี้ก็ลดลงเป็นลำดับเรื่อยมา โดยตอนนี้ตุรกีก็เป็นประเทศที่โดดเด่นในฐานะของผู้ผลิตฝิ่นรายใหญ่ให้กับอเมริกา